Konfiguracja serwera

Ten przewodnik wymienia ustawienia serwera, które można zmienić za pomocą zmiennych środowiskowych, czyli ustawień odczytywanych przez serwer ze zwykłego pliku tekstowego o nazwie .env. Marinara działa bez żadnej konfiguracji. Większość osób potrzebuje jej tylko po to, żeby udostępnić serwer innym urządzeniom, chronić wspólny serwer, przenieść folder danych, zwiększyć szczegółowość logów albo dać powolnym zadaniom więcej czasu.

Konta AI, postacie i opcje czatu ustawia się w aplikacji. Jak dodać konto AI, opisuje przewodnik Łączenie z dostawcą AI.

Edycja pliku .env

Marinara tworzy pusty plik .env przy pierwszym uruchomieniu. Każda linia ma postać KEY=value. Linie zaczynające się od # to komentarze.

1. Otwórz plik .env.example w tym samym folderze. Wymienia on wszystkie ustawienia razem z wartościami domyślnymi.
2. Skopiuj potrzebną linię do .env.
3. Zmień wartość po znaku = i zapisz plik.

PORT=8080
BASIC_AUTH_USER=alice
BASIC_AUTH_PASS=correct-horse-battery-staple

Plik .env to dane, a nie skrypt powłoki. Marinara nie wykonuje $, $(...) ani innej składni powłoki w wartości. Wartość ustawiona już w środowisku programu uruchamiającego ma pierwszeństwo przed tym samym wpisem w .env.

Serwer odczytuje .env niezależnie od sposobu uruchomienia. Programy uruchamiające (start.bat, start.sh, start-termux.sh) dodatkowo ustawiają HOST=0.0.0.0, żeby inne urządzenia mogły się połączyć, i otwierają przeglądarkę, gdy serwer jest gotowy. AUTO_OPEN_BROWSER=false to wyłącza. Przy samym pnpm start serwer nasłuchuje tylko na tym komputerze, chyba że ustawisz HOST.

Ponowne uruchomienie albo przeładowanie w locie

Marinara obserwuje plik .env w trakcie pracy. Większość ustawień zaczyna działać niemal od razu, bez restartu. Przy każdej zmianie w logu pojawia się linia [env-watcher]. Jeśli obserwacji nie da się uruchomić, serwer sprawdza plik co 30 sekund i informuje o tym w logu.

Jeśli twoje zmiany nie są wykrywane, na przykład przy edycji z innego komputera albo w katalogu zamontowanym do kontenera (bind mount), ustaw MARINARA_ENV_WATCH=poll. Żeby wyłączyć obserwację, ustaw MARINARA_ENV_WATCH=0. Obie opcje są zaawansowane.

Te ustawienia są odczytywane tylko przy starcie. Zmiana któregokolwiek z nich wymaga restartu, a log cię o tym ostrzega:

• PORT, HOST, SSL_CERT i SSL_KEY
• DATA_DIR, FILE_STORAGE_DIR, ENCRYPTION_KEY i MARINARA_EAGER_STORAGE
• MARINARA_ENV_FILE, MARINARA_ENV_WATCH i TZ
• AUTO_OPEN_BROWSER i AUTO_CREATE_DEFAULT_CONNECTION
• LOG_DISABLE_REQUEST_LOGGING i LOG_FORMAT
• STORAGE_CACHE_WINDOWS_BOOT_ID, SHUTDOWN_WINDOWS_CONSOLE_SIGNALS i SHUTDOWN_FORCE_EXIT_ON_REPEAT
• Limity czasu i ustawienia odpytywania dla obrazów, wideo, sprite'ów i ComfyUI: IMAGE_GEN_TIMEOUT_MS, IMAGE_GEN_MAX_RESPONSE_BYTES, VIDEO_GEN_TIMEOUT_MS, VIDEO_GEN_MAX_RESPONSE_BYTES, SPRITE_GENERATION_TIMEOUT_MS, SPRITE_ANIMATED_FFMPEG_TIMEOUT_MS, COMFYUI_GEN_TIMEOUT oraz cztery ustawienia *_VIDEO_POLL_INTERVAL_MS

Programy uruchamiające odczytują AUTO_UPDATE_ENABLED przed startem serwera, więc zmiana działa od następnego uruchomienia, a log o niej nie ostrzega.

Ustawienia kontroli dostępu i sekrety (BASIC_AUTH_USER, BASIC_AUTH_PASS, IP_ALLOWLIST, ADMIN_SECRET, CSRF_TRUSTED_ORIGINS) nie wymagają restartu.

Kontrola dostępu

Kontrola dostępu decyduje o tym, kto może dotrzeć do działającego serwera. Instrukcje krok po kroku i przykłady zawiera przewodnik Dostęp zdalny: logowanie i lista dozwolonych adresów IP.

Logowanie można też ustawić bez .env: w sekcji Settings → Advanced → Access (ustawienia, zaawansowane, dostęp) w przeglądarce, która jest już zalogowana, albo za pomocą jednorazowego kodu konfiguracji z logu serwera. Serwer wypisuje ten kod tylko wtedy, gdy logowanie nie jest ustawione, a serwer nasłuchuje poza pętlą zwrotną. Logowanie jest zapisywane w DATA_DIR/.remote-login.json. Polecenie node scripts/reset-login.mjs (uruchomione w folderze aplikacji Marinara) usuwa je i wylogowuje każdą przeglądarkę. Logowanie ustawione w .env ma pierwszeństwo. Zmiana lub usunięcie logowania wymaga podania obecnego hasła. Proxy logowania opisuje sekcja Proxy logowania (forward auth).

Pojęcia używane poniżej:

• Pętla zwrotna (loopback): komputer, na którym działa serwer, pod adresem 127.0.0.1 albo localhost.
• Zakres CIDR: skrótowy zapis bloku adresów IP, na przykład 192.168.1.0/24.
• Basic Auth: nazwa użytkownika i hasło wysyłane z każdym żądaniem. Korzystają z niego skrypty i klienci API, a przeglądarki używają strony /login. Dane są tylko zakodowane, a nie zaszyfrowane, więc na serwerze publicznym używaj HTTPS.

Gdy logowanie nie jest ustawione, serwer przyjmuje połączenia tylko ze źródeł zaufanych: z pętli zwrotnej, z adresów z IP_ALLOWLIST, z sieci Tailscale oraz ruch mostka Docker z tego samego komputera. Wszyscy inni, łącznie z twoją siecią domową, dostają 403 Forbidden. Żeby inne urządzenia w ogóle mogły się połączyć, serwer musi nasłuchiwać na osiągalnym adresie: ustaw HOST=0.0.0.0.

Ostrzeżenie: Szeroki publiczny zakres w IP_ALLOWLIST, na przykład 0.0.0.0/0, może wpuścić klientów z internetu bez logowania. Wpisuj tylko adresy, którym ufasz.

Przechowywanie danych

Wygeneruj klucz szyfrujący i wklej go do ENCRYPTION_KEY:

openssl rand -hex 32

Marinara trzyma dane w zwykłych plikach JSON, więc kopie zapasowe można kopiować i czytać. Co zawiera każdy folder, wyjaśnia przewodnik Gdzie Marinara przechowuje dane.

Poziomy logowania

LOG_LEVEL ustala, ile szczegółów wypisuje serwer. Ukrywa wszystko poniżej wybranego poziomu.

W terminalu serwer wypisuje czytelne linie. W innych miejscach, na przykład w logach kontenera Docker, serwer produkcyjny wypisuje linie JSON. Program uruchamiający dla środowiska Termux żąda czytelnych linii. Logowanie po stronie przeglądarki jest osobne i LOG_LEVEL nim nie steruje.

Limity czasu

Limit czasu to najdłuższy czas, przez jaki serwer czeka na powolne zadanie. Otwórz Settings → Advanced → Request timeouts (ustawienia, zaawansowane, limity czasu żądań), żeby zmienić w sekundach limity dla tekstu, agentów, promptów obrazów w trybie Game, obrazów, wideo, ComfyUI i embeddingów. Wyższe limity pomagają wolnym lokalnym backendom. Nie mogą obejść limitu ustawionego przez usługę. Zapis wymaga uprawnień administratora serwera.

Te ustawienia obejmują wszystkie profile i są zapisywane obok aktywnego pliku .env jako .env.timeouts.json (lub <custom-env-path>.timeouts.json). Mają pierwszeństwo przed odpowiednimi zmiennymi bez edytowania .env. Zmiany dla tekstu, agentów, promptów obrazów w trybie Game i embeddingów obowiązują od nowych żądań. Zmiany dotyczące multimediów i zainstalowanych pakietów agentów wymagają restartu. Żeby wrócić do zmiennych, usuń ten plik i uruchom serwer ponownie.

Wartości podaje się w milisekundach, chyba że nazwa mówi inaczej. Wartości nieprawidłowe, zerowe, ujemne albo spoza zakresu w sprawdzanych limitach czatu, agentów i promptów obrazów w trybie Game powodują ostrzeżenie w logu i użycie wartości domyślnej. Więcej o zadaniach wideo znajdziesz w przewodniku Generowanie wideo sceny.

Uprzywilejowane API (ADMIN_SECRET)

Działania niszczące albo ryzykowne, takie jak kopie zapasowe, czyszczenie danych, wgrywanie aktualizacji i instalowanie motywów, poza zwykłymi sprawdzeniami dostępu wymagają dodatkowego sekretu. Możesz go utworzyć w Settings → Advanced → Admin Access (ustawienia, zaawansowane, dostęp administracyjny) na komputerze, na którym działa serwer (zobacz Admin Access), albo ustawić na serwerze długą, losową wartość:

ADMIN_SECRET=replace-this-with-a-long-random-secret

Na komputerze, na którym działa serwer, te działania zwykle udają się bez sekretu. Żądanie przekazane przez proxy lub tunel na tym komputerze liczy się jako zdalne, chyba że ustawiono REQUIRE_AUTH_FOR_LOOPBACK_PROXY=false. Bezpośrednie żądania z innego urządzenia wymagają sekretu. Wklej tę samą wartość w Settings → Advanced → Admin Access, a aplikacja będzie ją wysyłać za ciebie. ADMIN_SECRET w pliku .env ma pierwszeństwo przed sekretem utworzonym w aplikacji. Bez sekretu administratora działania uprzywilejowane kończą się błędem na każdym urządzeniu poza komputerem z serwerem, a komunikat błędu podpowiada, żeby go ustawić. Zainstalowani agenci działają na każdym urządzeniu zalogowanym danymi logowania; ich instalowanie, aktualizowanie i usuwanie wymaga sekretu.

Zgody na adresy lokalne

Domyślnie żądania wychodzące do usług AI, usług obrazów i webhooków odrzucają adresy prywatne i lokalne. Blokuje to SSRF (server-side request forgery), czyli atak, w którym żądanie zostaje podstępem skierowane na adres wewnętrzny. Serwery modeli na pętli zwrotnej nadal działają. Włącz tylko ten przełącznik, którego potrzebujesz dla samodzielnie hostowanej usługi na innym komputerze w sieci prywatnej.

Jak podłączyć model lokalny albo samodzielnie hostowany, opisuje przewodnik Podłączanie modelu lokalnego lub samodzielnie hostowanego.

Przełączniki funkcji

Opcjonalne zachowania serwera, na przykład ponawianie nieudanych wywołań dostawcy albo utrzymywanie stałych wyborów grup lorebooka, znajdują się w Settings → Advanced → Features (ustawienia, zaawansowane, funkcje). Wszystkie są domyślnie wyłączone. Kilka z nich ma zmienną, która po ustawieniu wygrywa z przełącznikiem. Zobacz Przełączniki funkcji.

Powiadomienia Marinara

Powiadomienia to krótkie ostrzeżenia od opiekunów projektu, na przykład o problemie z bezpieczeństwem albo o ręcznym kroku, którego wymaga twoja wersja. Wyświetlają się jako baner.

• Przy starcie, a potem co godzinę, serwer pobiera jeden mały plik, notices.json, z gałęzi notices repozytorium Marinara Engine. Zachowuje tylko powiadomienia, które wymieniają twoją wersję. Twoja przeglądarka pyta o nie twój własny serwer raz przy ładowaniu strony, a potem co godzinę.
• Jeśli pobieranie się nie uda, serwer zachowuje powiadomienia, które już ma, a start się nie opóźnia.
• Żądanie nie wysyła żadnych danych o tobie, twoich czatach ani ustawieniach. Gałąź notices mogą zmieniać tylko opiekunowie, a każda zmiana przechodzi przegląd.
• Powiadomienie to zwykły tekst z limitem rozmiaru. Linki zostają tylko wtedy, gdy prowadzą do https://github.com/Pasta-Devs/. Powiadomienie nie może niczego zainstalować, uruchomić ani zmienić.
• Powiadomienia widzisz tylko ty: na komputerze z serwerem, z adresu z IP_ALLOWLIST albo po zalogowaniu się. Inni odwiedzający dostają pustą listę.

Żeby wyłączyć powiadomienia, ustaw MARINARA_NOTICES_ENABLED=false.

Ostrzeżenie: Przy wyłączonych powiadomieniach Marinara nie może poinformować cię o poprawkach bezpieczeństwa ani o wymaganych krokach. Samodzielnie śledź wydania w serwisie GitHub.

Forki mogą skierować MARINARA_NOTICES_URL na własny plik.

Opcjonalna gra wieloosobowa

Gra wieloosobowa jest domyślnie wyłączona. Pozwala wspólnie korzystać z prywatnego pokoju w trybie Conversation, Roleplay albo Game bez stałego limitu uczestników. Każdy gość używa własnej, zaufanej instalacji Marinara. Goście nie potrzebują konta AI. Konta AI zapewnia gospodarz, który może czytać i zachowywać udostępniane treści. Dopóki którakolwiek z bram jest wyłączona, Marinara nie wykonuje w tle żadnych kontroli sesji, certyfikatów ani innych uczestników.

1. Ustaw MULTIPLAYER_ENABLED=true w pliku .env każdej uczestniczącej instalacji Marinara i uruchom ją ponownie. Działa tylko dokładna wartość true, a przeładowanie w locie jej nie stosuje.
2. Otwórz Settings → Advanced → Multiplayer (ustawienia, zaawansowane, gra wieloosobowa), przeczytaj ostrzeżenie i włącz to ustawienie. Nie uruchamia to nasłuchu ani nie dołącza do pokoju.
3. Żeby hostować, użyj Create shared session (utwórz wspólną sesję) albo Play together (graj razem) przy wyborze trybu lub konfiguracji. Sprawdź konfigurację, swoją nazwę wyświetlaną i udostępniany tekst persony. Istniejący czat udostępnia tylko swoje wybory konfiguracji, nigdy zapis rozmowy, notatki ani wspomnienia.
4. U gospodarza ustaw SSL_CERT i SSL_KEY dla certyfikatu ważnego dla nazwy hosta pokoju i zaufanego przez gości. Wybierz osobny adres HTTPS pokoju i port, na przykład https://room.example.org:7861. Ten port otwiera działanie Host. Przez zaporę lub router przekieruj tylko port pokoju. Nie wystawiaj zwykłego API aplikacji Marinara Engine. Przekierowanie portów, przekaźnik ani obejście certyfikatu nie są ustawiane za ciebie.
5. Ustaw hasło pokoju mające co najmniej 12 znaków, inne niż twoje dane logowania administratora. Wygasające zaproszenie i hasło wyślij osobno osobom, którym ufasz. Gość sprawdza odcisk przypisany do nazwy hosta, nazwę pokoju i tekst persony, a potem prosi o wejście. Gospodarz zatwierdza każdą prośbę w Players (gracze), zanim zostanie wysłana jakakolwiek historia.

Ograniczenia i działanie:

• Zanim hasło zostanie wysłane, TLS sprawdza łańcuch certyfikatu i nazwę hosta, a także odcisk certyfikatu z zaproszenia. Certyfikaty samopodpisane nie są przyjmowane po cichu. Odnowiony certyfikat wymaga nowego zaproszenia.
• Zaproszenia wygasają po 30 minutach. Zatwierdzone sesje trwają najwyżej 12 godzin. Zastąpienie lub cofnięcie zaproszenia unieważnia niewykorzystane zaproszenia. Kick (wyrzuć) usuwa przyjętego gościa.
• Gospodarz steruje odpowiedziami automatycznymi lub ręcznymi oraz kontrolkami Pause (wstrzymaj)/Resume (wznów) i Stop (zatrzymaj). Domyślny limit to 100 skoordynowanych tur generowania na sesję hostowania. Tura grupowa albo konfiguracja gry w trybie Game może wykonać więcej niż jedno wywołanie modelu. To limit tur, a nie szacunek kosztów.
• W trybie Game sprawdź drużynę przed Start Game (rozpoczęcie gry). Każdy wymagany gracz przesyła akcję albo pasuje, a GM rozstrzyga, gdy wszyscy są gotowi. Rozłączony gracz pozostaje wymagany, dopóki nie wróci albo gospodarz nie spasuje za niego lub go nie usunie. Wstrzymane lub przerwane rundy nigdy same nie powtarzają płatnego żądania ani zatwierdzonych skutków w świecie.
• Stop, Leave (wyjście), wyłączenie ustawienia i restart serwera kończą aktywną sesję. Restart nigdy sam nie hostuje ani nie dołącza.
• Własne narzędzia, narzędzia z pakietów i niebezpieczne polecenia pozostają w pokojach niedostępne. Goście nigdy nie uruchamiają harmonogramu ani lokalnych poleceń z otrzymanego tekstu. Harmonogramy w trybie Conversation korzystają z harmonogramu gospodarza.
• Nowi gracze i zmiany person obowiązują od następnej rundy.
• Pokoje przenoszą wyłącznie tekst o ograniczonym rozmiarze. Nie ma przesyłania plików, multimediów, rozszerzeń ani pakietów. Natywna aplikacja opakowująca na system Android nie może dołączać.

Ostrzeżenie: Łącz się tylko z osobami, którym ufasz, i używaj własnego klienta Marinara. Nigdy nie instaluj klienta, rozszerzenia ani pliku dostarczonego przez gospodarza. Gospodarz może czytać to, co udostępniasz, a udostępniane treści mogą trafić do jego usług AI. Połączenia bezpośrednie ujawniają adresy sieciowe. Nie udostępniaj haseł, kluczy API ani danych osobowych. Jeśli coś wydaje się nie tak, od razu opuść pokój.

Dokładne ograniczenia i przetestowane platformy opisuje rejestr zgodności i weryfikacji. Przy problemach zajrzyj do przewodnika Rozwiązywanie problemów.

Agenci i rozszerzenia

Opcjonalnych agentów od twórców aplikacji instaluje się w aplikacji, w sekcji Agents → Agent Organizer (agenci, organizowanie agentów). Marinara wybiera katalog Pasta-Devs/Marinara-Agents zgodny ze swoją główną wersją.

• Aktualizacje: Marinara pyta o zgodę, zanim pobierze nową wersję zainstalowanego pakietu. Not now (nie teraz) zostawia bieżącą wersję, a działanie Update (aktualizacja) pozostaje dostępne w sekcji Agent Organizer. Świeża instalacja nie ma żadnych pakietów.
• Gdzie leżą pakiety: DATA_DIR/capability-packages. Wolumeny Docker, własne foldery danych, kopie zapasowe i zwykłe aktualizacje je zachowują. Dotyczy to komputera, kontenera Docker i środowiska Termux. Urządzenia iOS i inne przeglądarki korzystają z pakietów na swoim serwerze.
• Miejsce na dysku: Marinara trzyma bieżącą i poprzednią wersję każdego pakietu, a starsze wersje i tymczasowe kopie w DATA_DIR/capability-runtime-snapshots usuwa. Dane pakietów nigdy nie są usuwane.
• Bez sieci: Zainstalowane pakiety działają dalej w swojej wersji, gdy serwis GitHub jest nieosiągalny, gdy aktualizacja zostanie odrzucona albo gdy weryfikacja się nie powiedzie.

Import własnych agentów

Zewnętrzne pliki agentów, foldery i repozytoria są zablokowane. Żeby je dopuścić, włącz przełącznik Allow custom Agent imports (zezwolenie na import własnych agentów) w Settings → Advanced → Danger Zone (ustawienia, zaawansowane, strefa zagrożenia). Nie wymaga to zmiennej środowiskowej. Dopóki tego nie zrobisz, kontrolki importu pozostają wyszarzone.

Każdy import najpierw pokazuje, o jakie uprawnienia prosi agent. Uprawnienia trzeba zatwierdzić wprost. Dołączone funkcje i wybory narzędzi nie są importowane, wygenerowany kod CSS jest oczyszczany, a działania wynikowe są sprawdzane względem zatwierdzonych uprawnień. Wyłączenie tej blokady zatrzymuje zaimportowanych agentów. Nie dotyczy to agentów utworzonych w aplikacji Marinara Engine ani pakietów oficjalnych.

Własne repozytoria agentów

Repozytoria są domyślnie wyłączone, bo ich prompty i narzędzia są niesprawdzone. Ustaw ENABLE_CUSTOM_AGENT_REPOS=true, włącz Allow custom Agent imports, a potem otwórz Agents → Agent Organizer → Custom Sources (agenci, organizowanie agentów, własne źródła), żeby podejrzeć publiczne repozytorium w serwisie GitHub. Dodanie źródła i zastosowanie późniejszych zmian wymagają potwierdzenia. Synchronizacja jest ręczna, a Marinara nigdy nie klonuje repozytoriów ani nie odpytuje ich w tle. Przyjmowane są tylko adresy URL głównego katalogu repozytorium w serwisie GitHub.

Repozytorium publikuje agentów, zestawy zasad dla trybu Game Mode albo jedno i drugie. W głównym katalogu:

• agents.json to tablica w formacie agentów do pobrania:

  [
    {
      "id": "continuity-helper",
      "name": "Continuity Helper",
      "description": "Checks recent turns for contradictions.",
      "phase": "post_processing",
      "enabledByDefault": false,
      "category": "writer",
      "defaultPromptTemplate": "Check {{messages}} for continuity errors."
    }
  ]

• Folder rulesets zawiera po jednym zestawie zasad w każdym pliku .json, do 32 plików po 512 KB. Odczytywane są tylko pliki leżące bezpośrednio w tym folderze. Podgląd pokazuje nazwę, wersję i zakres każdego zestawu. Tekst mistrza gry z zestawu zasad trafia do modelu w każdej grze, która go używa, więc instaluj zestawy tylko od osób, którym ufasz.

Nazwy importowanych zestawów zasad zawierają nazwę właściciela repozytorium, na przykład alice/my-5e, więc nigdy nie zajmują nazwy oficjalnej. Każda wersja zostaje zachowana, a gra toczy się dokładnie na tej wersji, od której się zaczęła. Jeśli ta sama wersja przyjdzie z inną zawartością, Marinara zachowuje zainstalowaną i radzi poprosić autora o podniesienie numeru wersji. Plik, którego Marinara nie umie odczytać, jest wymieniany z podaniem powodu i pomijany.

Przy synchronizacji zdalne wartości promptów, ustawień i narzędzi zastępują pokazane w podglądzie wartości zarządzane z repozytorium. Twoje wybory kont i grafik pozostają lokalne. Jeśli agent zniknie u źródła, zostaje zwykłym agentem lokalnym i traci tylko powiązanie z repozytorium. Usunięcie źródła działa tak samo, a jego zestawy zasad pozostają zainstalowane.

Własni agenci mogą też włączyć Previous output (poprzedni wynik) w sekcji Context Sources, żeby odczytać swój ostatni pomyślny wynik. Przy włączonym JSON context output (wynik kontekstu w JSON) zwracaj {"text":"main prompt content","agent-context":"private continuation context"}. Do głównego promptu trafia tylko text. Hide output as spoilers (ukryj wynik jako spoiler) zostawia zapisane wyniki zwinięte. Regeneracja pomija zastępowaną turę, a usunięte wiadomości i nieaktywne swipe'y nie mogą dostarczać kontekstu.

Rozszerzenia zewnętrzne

Import rozszerzeń od osób trzecich wymaga dwóch zgód. Zmienna środowiskowa to zgoda osoby prowadzącej serwer. Przełącznik w sekcji Danger Zone to akceptacja użytkownika.

1. Ustaw ENABLE_EXTERNAL_EXTENSIONS=true w pliku .env.
2. Otwórz Settings → Advanced → Danger Zone, przewiń poniżej kontrolek usuwania danych, przeczytaj ostrzeżenie i włącz Allow third-party extension imports (zezwolenie na import rozszerzeń od osób trzecich).

Wtedy w Settings → Addons (ustawienia, dodatki) pojawia się sekcja External Extensions (rozszerzenia zewnętrzne). Zamknięcie którejkolwiek z bram wyłącza wpisy zewnętrzne i zatrzymuje ich kod. Wpisy zapisane ręcznie, odziedziczone po starszych wersjach, zaimportowane z profilu i te o nieznanym pochodzeniu liczą się jako zewnętrzne, więc wrzucenie plików do folderu nie omija bram. Szkice od asystentki Professor Mari nie wymagają żadnej z bram. Powstają wyłączone i wymagają zatwierdzenia dokładnego skrótu ich kodu.

Domyślnym trybem jest Sandboxed Browser Extensions. Część starszych pakietów ma oznaczenie Full page access (pełny dostęp do strony), bo potrzebuje strony aplikacji Marinara Engine. Ten tryb uruchamia zatwierdzony kod na stronie aplikacji Marinara Engine, z dostępem do treści strony, pamięci przeglądarki, interfejsów sieciowych i twojej sesji. Jest dostępny tylko dla wpisów External Extensions przy obu otwartych bramach i wymaga osobnego potwierdzenia ostrzeżenia. Po jego wyłączeniu odśwież stronę.

Pełna lista zmiennych środowiskowych

Tabele powyżej obejmują kontrolę dostępu, przechowywanie danych, logowanie, limity czasu, działania uprzywilejowane i zgody na adresy lokalne. Pozostałe ustawienia są tutaj.

Serwer i uruchamianie

Ustawienie Schedule timezone domyślnie przyjmuje strefę czasową twojego urządzenia. Można je zmienić przy konfiguracji trybu Conversation, w panelu Chat Settings dla trybu Conversation albo w edytorze harmonogramu postaci. To jedno globalne ustawienie, wspólne dla wszystkich czatów w trybie Conversation i synchronizowane z innymi klientami podłączonymi do tego samego serwera.

Multimedia i narzędzia do sprite'ów

Dostawcy wideo sceny

Konta wideo konfiguruje się w aplikacji. Te ustawienia tylko dostrajają zadania. Wartości podaje się w milisekundach.

Lorebooki

Oba ustawienia są domyślnie wyłączone i działają od następnego generowania po zmianie .env. Gdy zmienna LOREBOOK_STABLE_GROUP_WINNERS jest ustawiona, wygrywa z przełącznikiem Stable lorebook picks (stałe wybory lorebooka) w Settings → Advanced → Features. W przeciwnym razie decyduje przełącznik. Zobacz Przełączniki funkcji.

Skrypt scripts/compact-lorebook-scans.mjs stosuje tę samą regułę do starszych czatów. Najpierw zatrzymaj serwer. Bez --apply skrypt wykonuje tylko próbę, a przed zapisem tworzy kopię zapasową obu tabel wiadomości.

Odporność

Wszystkie ustawienia są domyślnie wyłączone, co zachowuje dotychczasowe działanie. STORAGE_CACHE_WINDOWS_BOOT_ID, SHUTDOWN_WINDOWS_CONSOLE_SIGNALS i SHUTDOWN_FORCE_EXIT_ON_REPEAT wymagają restartu. Pozostałe działają po zmianie .env. Gdy zmienna PROVIDER_RETRY_TRANSIENT_ERRORS jest ustawiona, wygrywa z przełącznikiem Retry failed provider calls (ponawiaj nieudane wywołania dostawcy) w Settings → Advanced → Features. W przeciwnym razie decyduje przełącznik.

Integracje i pozostałe ustawienia

Jak skonfigurować Built-in model, opisuje przewodnik Konfiguracja modelu wbudowanego.

Wychodzące proxy HTTP

Niektóre sieci łączą się z internetem wyłącznie przez proxy HTTP, na przykład v2rayN bez trybu TUN. Marinara może wysyłać przez to proxy żądania do usług AI, usług obrazów, serwerów embeddingów i katalogu agentów. Ustaw te zmienne w środowisku, które uruchamia aplikację Marinara Engine, albo w .env, a potem uruchom aplikację ponownie.

Powiązane przewodniki

• Przełączniki funkcji
• Dostęp zdalny: logowanie i lista dozwolonych adresów IP
• Gdzie Marinara przechowuje dane
• Łączenie z dostawcą AI
• Generowanie wideo sceny
• Rozwiązywanie problemów w aplikacji Marinara Engine